Infuus?!?!

Stel je voor: een tafel met aan de ene kant een jonge chinese vrouw in een witte jas, daar tegenover 2 nog jongere vrouwen, en daar omheen ongeveer 20 chineesjes. Allemaal drukte aan t maken, rontgenfoto’s aan t bekijken: ja, een doktors praktijk in een chinees ziekenhuis.

Vanmorgen voelde ik me nog steeds beroerd. Elke dag beloofde ik iedereen (inclusief mezelf) dat het ik de volgende dag wel weer de oude zou zijn: spraakzaam met af en toe een scherpe opmerking. Vandaag voelde ik me naast beroerd ook wanhopig en moedeloos… het ging maar niet over. Tijd voor een telefoontje met corsica, voor wat wijze raad van moeders. En mam’s boodschap was duidlijk: DOKTOR! Nathalie zei het al dagen, maar ik ben al koppig en ik word alleen maar koppiger als ik niet lekker ben. Antibiotica zouden vanzelf wel gaan werken toch?

Maar toch maar geluisterd en naar doktor gegaan samen met onze gids. Met de taxi naar het legerziekenhuis en na 30 cent te betalen bij de ingang kregen we een briefje overhandigd met ‘Yveffe’ . Op weg naar de behandelkamer, waar we kwamen met ongeveer 20 andere chineesjes. En terwijl zij toekeken, keek mevrouw de doktor en mijn keel en begon heel luid en duidelijk in t chienees te praten. Het klonk behoorlijk ernstig en ook onze gids keek bang… we moesten snel naar de 1e verdieping.. Op weg daar heen vertelde onze gids dat t n flinke keelonsteking en had t over n infuus. Ik zag mezelf al liggen.. tussen al die chineesjes met een infuus in mijn arm, vanwege een keelonsteking!

Gelukkig kwamen we bij een oud chinees mannetje, die door zijn jampotbril en vergrootglas mij kon vertellen dat t idd een keelontsteking is… typisch toeristenkwaaltje… Iets verkeerds gegeten en bacterieen hebben er n feestje van gemaakt… Maar gelukkig slik ik nu 19 pillen per dag en zou het toch beter moeten gaan.

Ondertussen zijn we 5 dagen verder en is helaas nog steeds niet voorbij. Ik heb maar een paar dingen gemist maar andere dingen helaas niet optimaal meegemaakt. Als je bijna niet kan eten, drinken, slapen en praten zijn de meeste dingen toch niet meer leuk. Maar we gaan vol goede moed verder, en blijven hopen dat het morgen toch echt voorbij is…

wow wow wow

Soms zie je iets op TV( bijvoorbeeld op een bepaald reisprogramma met een erg mooie man erin ) en denk je daar wil ik heen! Dat had ik bij Zuid-China en in het bijzonder Lijiang. Een dorpje in de Yunnan provincie op 2500m hoog midden in de bergen. Op het moment dat we na een regenachtige en erg ongemakkelijke busreis aankomen in Lijiang, gaat de zon schijnen. Na alle verhalen uit Nederland over prachtig weer verlangden wij hier erg naar. En de zon heeft sindsdien niet opgehouden te schijnen. Wat een contrast zo’n dorpje in de bergen i.v.m. de grote steden. Niet beter, maar gewoon anders. Ik voel me wel dichter bij het echte China. We lopen door de oude stad en zien vrouwen in de traditionele Naxi kleding, een kindje plast in het beekje waar even later de was wordt gedaan. En de straatjes kronkelen km lang door. ’s Avonds gaan de roden lampionnen aan en waan je je echt in een andere wereld. Wel toeristisch, maar ja dat zijn we ook he! Op het moment dat ik dit typ zijn we in Dali. We hebben vandaag een boottocht over het Eire(oor)meer gemaakt, door rijstvelden gelopen, tempels bezocht, door oude dorpjes gewandeld en een authentieke markt bewandeld waar een gevoel van iehhh, bahhh, wowww, grrr, ohhhhh en pffff door me heen ging. Ja dat kan! En weer denk ik wow, nu ik achter de pc zit. We zetten weer wat fotos online, kunnen jullie n beetje meegenieten. Ik denk dat het woord WOW nog veel zal vallen xxx Nathalie

Doei doei allemaal!!!!!!!!!!! dikke x Nathalie

Slideshow 2 by Yvette&Nathalie

Verbazing

Het thema van de dag is verbazing. Het begon vanmorgen al toen ik wakker werd en mijn ogen probeerde open te doen. Links ging, rechts niet. Maar ik nog niet geloven dat mijn oog onstoken was.. niet nog een kwaaltje. Mijn vastzittende schouder en rug heeft gezorgd voor een pijnlijke knobbel in mijn nek, ik ontken al 3 dagen een keelontstekeing, heb een nacht boven de WC omdat het eten niet gaar was, heb splinters in mijn duim van de chinese stokjes. Dat leek me wel genoeg. En ik was verbaasd dat ik wakker werd met nog een kwaaltje, mijn lichaam vond t blijkbaar nog niet genoeg. Het had 1 voordee: ook mijn keelontsteking ging ik niet langer ontkennen… MIjn ‘ ik-voel-me-beroerd-maar-wil-niet-toegeven-houding’ hield het niet meer…

Dus op naar de apotheek: met vertaalcomputer en lonely planet zou het wel moeten lukken om uit te leggen dat ik oogdruppels wil, en antibiotica voor mijn keel.En gelukkig houden Nathalie en ik van een uitdaging, want voor de ‘normale’ antibiotica die je krijgt bij een keelonsteking, tja, daar ben ik allergisch voor. En dat allemaal in het Chinees, want Engels, dat gaat helaas niet.

Maar het was tijd voor verbazing nummer 2. Binnen 3 minuten stonden Nathalie en ik buiten met a. oogdruppels b. keelpastilles en c. antibiotica. En dankzij de Lonely Planet had ik kunnen vertellen dat ik allergisch was en ze leek t te begrijpen. Maar, hoe goedgelovig we normaal zijn, vertrouwden we dit niet helemaal. Zou ze t echt begrepen hebben? Maar na een speurtocht op Google, klopte het allemaal. Ons Chinees wordt steeds beter

Maar helaas moesten we daar snel op terugkomen. Vlakbij Lijang is 1 van de hoogste bergen van China en ondanks dat onze gids ons had afgeraden er heen te gaan, zagen we gister de foto’s van anderen en leek het ons toch wel heel mooi. Dus hebben we onze fietsplannen opzij gezet en stapten we in de bus naar Snow Mountain. Eenmaal aangekomen waren we volledig in de war. We waren bij de Tourist Information uitgezet, maar zagen daar alleen maar de mogelijkhed om met de kabelbaan naar 4500m te stijgen. Niks over bussen, jaks, meren enz waar we de rest over hadden gehoord.. een beetje verbaasde me dast wel. Maar gelukkig zijn we allebei eigenwijs en besloten we om half-beroerd omhoog te gaan, met het risico op hoogteziekte. Maar ach, dat kon er ook nog wel bij!

Kaartjes gekocht, winterjassen gehuurd en we waren klaar om te gaan. En wat was t gaaf! In niet meer dan 5 minuten stegen we van 3400m naar 4500m… tussende sneeuw en de gletsjers bewonderden we t prachtige landschap. Helaas werden we af en toe gestoord daar een panische Chinees die zoog aan een gekochte zuurstoffles.. Maar wat hebben we genoten! Het was wit, de zon scheen, het uitzicht was super! China bij Snow… nog een verbazing? Een beetje wel…

Do you speak englies?

Je wordt gewaarschuwd voor de chinezen….ze rochelen, stinken, spugen en zijn gewoon vies. Verder zien ze westerlingen als Barbaren. Nou als je hebt over de met name mannelijke bevolking van Panzhihua dan moet ik je gelijk geven. We hadden hier een rustdag, voordat we naar het prachtige Lijiang vertrokken. We waren echt de enige westerlingen in town, en dat lieten ze merken. Ik weet nu hoe het voelt om als prostituee aangekeken…bah wat voelde ik me smerig. MAAAAAAAR dat is tot nu toe dan ook mijn enige negatieve ervaring met die prachtige mensen hier. Natuurlijk ga je voor de tempels, de great wall, mao en de natuur naar China…maar het zijn echt de mensen die het voor mij nu al tot een onvergetelijke reis maken. Zo kreeg ik in Chengdu een gratis dansles van een Chinese dame….ze was niet langer dan 1.58m maar zag mij van een afstand de danseressen bekijken, pakt mijn hand vast en zwiert me rond. Geen verlegen mensen hoor. Yvette en ik hebben ook meerdere malen mogen meedoen met tai-chi lessen. Oude mannetjes lachen vriendelijk naar je, en zetten hun mooiste glimlach op als je een foto wilt maken, kleine kindjes schreeuwen heel hard “hello” en giechelend rennen ze weg. Deze mensen hebben zo weinig (vergeleken met t westen) maar zien er zo gelukkig uit. Kunnen wij nog wat van leren (wijze les hier )

We zitten nu in Lijiang en is echt een paradijsje. Een oud centrum, met oude bruin/zwarte gebouwtjes en overal rode lampionnen. Zuid-China belooft veel goeds! Tot snel weer! xxx Nathalie-chang

Groepsgedrag..

We keken om ons heen en zagen bijna alleen maar grijze haren. Dat hadden we ons niet voorgesteld toen we ons inschrevn voor een groepsreis… Tuurlijk, het was een risico. En toen we op shoestring de geboortedata zagen van de medereizigers was t rede genoeg om te twijfelen aan onze keus…. Naast een stel rond de 30, kon de rest er makkelijk door als onze ouders, of zelfs grootouders! en toen we ze allemaal zagen staan, keken we elkaar aan, en twijfelden nogmaals…

Maar gelukkig valt t allemaal reuze mee! Het zijn allemaal (nou ja, bijna allemaal!) leuke mensen. De appeltjes worden voor ons geschild en de oreo’s hoeven we niet eens meer zelf te kopen… en toen Nathalie’s fototoestel er mee ophield probeerde iedereen te helpen. Door een arm om haar heen te slaan, een kwastje te pakken om alles schoon te maken.. het was mooi om te zien! Tijdens de meest recente treinreis brak het feest los. In 3 u tijd werden er 3 flessen sterke drank, 5 flessen wijn en nog bier genuttigd.. en dat zorgde voor een zeer gezellig treinreis. De Chinezen keken hun ogen uit toen de polonais door de gang ging….

En wat vind ik het leuk om dat allemaal een beetje te bestuderen. Hoe snel je elkaar kent, bepaalde rollen aanneemt, weet of je grapjes wel of niet kan maken… en hoe elke goep altijd een zondebok heeft. Ik zt er aan te denken om er maar serieus onderzoek naar te gaan doen. En dan verplicht heel vaak op groepsreis te moeten… ::) En natuurlijk steeds een nieuw prachtg land uitkizen! Het lijkt me wel wat…

Slide Show by Yvette&Nathalie

Chengdu: panda’s, 72 m hoge buddha, hotpot en karaoke by Nathalie

De derde grote stad in onze route: Chengdu. Onder de rivieren, dus officieel zitten we nu al in zuid-China en dat is te merken. De mensen zijn een stuk rustiger (laidback) en zelfs het verkeer is iets vriendelijker en rustiger…ietsje dan he

Deze stad hebben Yvet en ik helaas wat minder kunnen bezichtigen door tijdgebrek en omdat er zoveel moois om de stad heen te zien is. Zo zijn we in het panda reservaat geweest…wat een geweldige dieren en indrukwekkend hoe de Chinezen hier een centrum hebben opgezet (ondertussen als ik dit typ zit een Chinees naast me echt onwijs de roggelen/gorgelen en spuugt een GIGA klodder spuug een cm naast mijn voet op de grond……iehhhhhhhhhhhhhhhhhh) yvet en ik hebben echt genoten van de speelse 1-jaar-oude panda’s. We waren er vroeg, zodat we niet achter de japanners en chineze toeristen hoefden aan te lopen. Gisteren een klein autoritje gemaakt ( 3.5 uur) naar de grootste buddha ter wereld…71 meter hoog geheel in de rotsen. Indrukwekkend, mooi en op zijn chinees erg toeristisch (weer een klodder op de grond). Yvette en ik waren alleen in de tempelcomplex wat erom heen ligt te ver doorgelopen waardoor we een verkeerde uitgang namen. Stonden we daar in een klein dorpje, in de middle of nowhere. Maar zo Chinees hebben we het nog niet gezien. Vissende oude mannen, teiltjes met water en vissen/kreeften/slangen erin en een fantastische drakenbrug. Wow! Gisteravond de befaamde hotpot gegeten, wat volgens de lonely planet erg lijkt op fondue. Dus niet…bah…in de grote hete bak waar je je eten in kon “hotpotten” lagen 4 vissenkoppen je aan te kijken. Ach ja, genoeg biertjes op en de avond afgesloten met een heuse karaokeshow. Yvet en ik hebben een show weggegeven met Spice Girls imitatie en natuurlijk moest “with or without you” van u2 ook ff…Vandaag weer met de nachttrein naar Panzhihuao. Ik ga gauw stoppen, voordat de klodders spuug echt op mijn mooie westerse voetjes terecht komen hihi doei!!!!!!!! Hele dikke kus! Nathalie

Verwachtingen en teleurstellingen..by Yvette

Vandaag was ik voor het eerst een beetje teleurgesteld. Voor het eerst na al die weken (wacht ff… zo lang zijn we nog niet weg..) baalde ik er een beetje van. Maar dat was niet echt gek.. het begon met het opstaan vanmorgen, we hoorden de regen naar beneden kletteren. En we hadden onze wekker vroeg gezet, ondanks dat we gister een heftige karaoke avond hadden gehad. Wat een fantastische ervaring… ongegeneerd meezingen, nou ja, meebleren met de meest foute liedjes. Nou, Nathalie en ik hebben ons van onze beste kant laten zien: Britney Spears, Spice Girls, fantastisch!

Maar toch vanmorgen vroeg op, en zelfs de regen kon ons niet tegen houden om op tijd te vertrekken. Om half 9 hadden we tassen ingepakt, uitgecheckt en stonden we buiten, in de regen, om de stad te verkennen. Even een taxi pakken naar de eerste tempel die we wilden bezoeken, maar helaas. Na 20 minuten, in de regen, waren er nog steeds alleen maar volle taxi’s heel hard voorbij gereden. En daar baalde ik wel een beetje van…. dus zijn we naar t bakkertje gegaan, lekker broodjes en muffins gekocht (2 verse broodjes, 2 muffins voor 90cent.. ik kan er maar niet aan wennen!) en zijn we in t hotel koffie en thee gaan drinken.. om het anderhalf uur later nog een keer te proberen…

En het lukte gelukkig wel.. we hadden een heerlijk chinese chauffeur… die spuugde, belde, inhaalde als dat helemaal niet kon, ons door straatjes reed die we nergens op de kaart terugvonden… maar toch waren we er uiteindelijk.. een half uur later, en 2 euro lichter.. wat is t toch n heerlijk land!

Maar dat is tot nu toe de enige kleine teleurstelling geweest.. verder is het allemaal super. Maar het zijn meestal de dingen die gebeuren, het slenteren over de straatjes die het meeste indruk maken. Gister was het niet de prachtige boeddha van 70m hoog die zoveel indruk maakte (al was die ook fantastisch!!) .. het was t feit dat we lichtelijk verdwaald waren en onverwacht bij een schitterende brug uitkwamen. Toen met een fietsje snel naar een andere ingang zijn gebracht zodat we toch op tijd waren. Het zijn de lieve chinezen die allemaal hun kinderen ‘dwingen’  om naar ons te zwaaien en hallo te zeggen. Het zijn de lieve oude mannetjes en vrouwtjes die heel diep in Nathalies ogen proberen te kijken, want blauwe ogen kennen ze niet. De onverwachte kleine dingetjes maken deze reis gewoon fantastisch, en we hebben nog zoveel voor de boeg. Straks onze derde lange treinreis van 14u, een dagje rust en dan komen we uit in het zuiden van China.. Heerlijk!

We blijven nog even lekker genieten.. en houden je op de hoogte!

x

Massage?

Huh? De telefoon? Wie belt in ons hotel op onze kamer? En dan ben ik blij dat ik me toch een beetje heb ingelezen. Ik kan me herinneren dat er in hotels naar kamers gebeld wordt om te vragen of je een massage wil… dus we nemen maar niet op. Ook onze tourguide John had ons gewaarschuwd…En dan nog een keer.. Nathalie en ik schrikken wakker.. telefoon? Alweer? Zal er dan toch niet echt iets zijn? Maar niemand weet dat we hier zijn dus niemand kan ons bereiken.. dus we trekken de stekker er uit en gaan lekker verder slapen.

Deze telefoontjes kloppen wel met wat we gezien en gehoord hebben de afgelopen 2 dagen in Xi’an. In de hotelkamer liggen naast de schone handdoeken, badmutsen, shampoo ook een leuke rekje met dingen die ‘Not for free’ zijn. Een spannender rekje waar ik redelijk verkeerde associaties bij krijg… condooms, zalfjes, eetbaar ondergoed voor dames en heren, ga zo maar door.

En het schijnt ook waar te zijn dat de hotels ook voor andere praktijken gebruikt worden en als je naar buiten kijkt zie je ook op elke hoek van de straat vrouwtjes lopen. Maar het rare is dat wij hen in het begin niet zagen als prostituees aangezien ze ‘gewone kleren’ aan hebben. Ze zijn zeker netjes verzorgd, maar zonder naaldhakken, korte rokjes enz…

Maar gelukkig hebben Nathalie en ik genoeg aan elkaar!