Do you speak englies?

Je wordt gewaarschuwd voor de chinezen….ze rochelen, stinken, spugen en zijn gewoon vies. Verder zien ze westerlingen als Barbaren. Nou als je hebt over de met name mannelijke bevolking van Panzhihua dan moet ik je gelijk geven. We hadden hier een rustdag, voordat we naar het prachtige Lijiang vertrokken. We waren echt de enige westerlingen in town, en dat lieten ze merken. Ik weet nu hoe het voelt om als prostituee aangekeken…bah wat voelde ik me smerig. MAAAAAAAR dat is tot nu toe dan ook mijn enige negatieve ervaring met die prachtige mensen hier. Natuurlijk ga je voor de tempels, de great wall, mao en de natuur naar China…maar het zijn echt de mensen die het voor mij nu al tot een onvergetelijke reis maken. Zo kreeg ik in Chengdu een gratis dansles van een Chinese dame….ze was niet langer dan 1.58m maar zag mij van een afstand de danseressen bekijken, pakt mijn hand vast en zwiert me rond. Geen verlegen mensen hoor. Yvette en ik hebben ook meerdere malen mogen meedoen met tai-chi lessen. Oude mannetjes lachen vriendelijk naar je, en zetten hun mooiste glimlach op als je een foto wilt maken, kleine kindjes schreeuwen heel hard “hello” en giechelend rennen ze weg. Deze mensen hebben zo weinig (vergeleken met t westen) maar zien er zo gelukkig uit. Kunnen wij nog wat van leren (wijze les hier )

We zitten nu in Lijiang en is echt een paradijsje. Een oud centrum, met oude bruin/zwarte gebouwtjes en overal rode lampionnen. Zuid-China belooft veel goeds! Tot snel weer! xxx Nathalie-chang

Groepsgedrag..

We keken om ons heen en zagen bijna alleen maar grijze haren. Dat hadden we ons niet voorgesteld toen we ons inschrevn voor een groepsreis… Tuurlijk, het was een risico. En toen we op shoestring de geboortedata zagen van de medereizigers was t rede genoeg om te twijfelen aan onze keus…. Naast een stel rond de 30, kon de rest er makkelijk door als onze ouders, of zelfs grootouders! en toen we ze allemaal zagen staan, keken we elkaar aan, en twijfelden nogmaals…

Maar gelukkig valt t allemaal reuze mee! Het zijn allemaal (nou ja, bijna allemaal!) leuke mensen. De appeltjes worden voor ons geschild en de oreo’s hoeven we niet eens meer zelf te kopen… en toen Nathalie’s fototoestel er mee ophield probeerde iedereen te helpen. Door een arm om haar heen te slaan, een kwastje te pakken om alles schoon te maken.. het was mooi om te zien! Tijdens de meest recente treinreis brak het feest los. In 3 u tijd werden er 3 flessen sterke drank, 5 flessen wijn en nog bier genuttigd.. en dat zorgde voor een zeer gezellig treinreis. De Chinezen keken hun ogen uit toen de polonais door de gang ging….

En wat vind ik het leuk om dat allemaal een beetje te bestuderen. Hoe snel je elkaar kent, bepaalde rollen aanneemt, weet of je grapjes wel of niet kan maken… en hoe elke goep altijd een zondebok heeft. Ik zt er aan te denken om er maar serieus onderzoek naar te gaan doen. En dan verplicht heel vaak op groepsreis te moeten… ::) En natuurlijk steeds een nieuw prachtg land uitkizen! Het lijkt me wel wat…

Slide Show by Yvette&Nathalie

Chengdu: panda’s, 72 m hoge buddha, hotpot en karaoke by Nathalie

De derde grote stad in onze route: Chengdu. Onder de rivieren, dus officieel zitten we nu al in zuid-China en dat is te merken. De mensen zijn een stuk rustiger (laidback) en zelfs het verkeer is iets vriendelijker en rustiger…ietsje dan he

Deze stad hebben Yvet en ik helaas wat minder kunnen bezichtigen door tijdgebrek en omdat er zoveel moois om de stad heen te zien is. Zo zijn we in het panda reservaat geweest…wat een geweldige dieren en indrukwekkend hoe de Chinezen hier een centrum hebben opgezet (ondertussen als ik dit typ zit een Chinees naast me echt onwijs de roggelen/gorgelen en spuugt een GIGA klodder spuug een cm naast mijn voet op de grond……iehhhhhhhhhhhhhhhhhh) yvet en ik hebben echt genoten van de speelse 1-jaar-oude panda’s. We waren er vroeg, zodat we niet achter de japanners en chineze toeristen hoefden aan te lopen. Gisteren een klein autoritje gemaakt ( 3.5 uur) naar de grootste buddha ter wereld…71 meter hoog geheel in de rotsen. Indrukwekkend, mooi en op zijn chinees erg toeristisch (weer een klodder op de grond). Yvette en ik waren alleen in de tempelcomplex wat erom heen ligt te ver doorgelopen waardoor we een verkeerde uitgang namen. Stonden we daar in een klein dorpje, in de middle of nowhere. Maar zo Chinees hebben we het nog niet gezien. Vissende oude mannen, teiltjes met water en vissen/kreeften/slangen erin en een fantastische drakenbrug. Wow! Gisteravond de befaamde hotpot gegeten, wat volgens de lonely planet erg lijkt op fondue. Dus niet…bah…in de grote hete bak waar je je eten in kon “hotpotten” lagen 4 vissenkoppen je aan te kijken. Ach ja, genoeg biertjes op en de avond afgesloten met een heuse karaokeshow. Yvet en ik hebben een show weggegeven met Spice Girls imitatie en natuurlijk moest “with or without you” van u2 ook ff…Vandaag weer met de nachttrein naar Panzhihuao. Ik ga gauw stoppen, voordat de klodders spuug echt op mijn mooie westerse voetjes terecht komen hihi doei!!!!!!!! Hele dikke kus! Nathalie

Verwachtingen en teleurstellingen..by Yvette

Vandaag was ik voor het eerst een beetje teleurgesteld. Voor het eerst na al die weken (wacht ff… zo lang zijn we nog niet weg..) baalde ik er een beetje van. Maar dat was niet echt gek.. het begon met het opstaan vanmorgen, we hoorden de regen naar beneden kletteren. En we hadden onze wekker vroeg gezet, ondanks dat we gister een heftige karaoke avond hadden gehad. Wat een fantastische ervaring… ongegeneerd meezingen, nou ja, meebleren met de meest foute liedjes. Nou, Nathalie en ik hebben ons van onze beste kant laten zien: Britney Spears, Spice Girls, fantastisch!

Maar toch vanmorgen vroeg op, en zelfs de regen kon ons niet tegen houden om op tijd te vertrekken. Om half 9 hadden we tassen ingepakt, uitgecheckt en stonden we buiten, in de regen, om de stad te verkennen. Even een taxi pakken naar de eerste tempel die we wilden bezoeken, maar helaas. Na 20 minuten, in de regen, waren er nog steeds alleen maar volle taxi’s heel hard voorbij gereden. En daar baalde ik wel een beetje van…. dus zijn we naar t bakkertje gegaan, lekker broodjes en muffins gekocht (2 verse broodjes, 2 muffins voor 90cent.. ik kan er maar niet aan wennen!) en zijn we in t hotel koffie en thee gaan drinken.. om het anderhalf uur later nog een keer te proberen…

En het lukte gelukkig wel.. we hadden een heerlijk chinese chauffeur… die spuugde, belde, inhaalde als dat helemaal niet kon, ons door straatjes reed die we nergens op de kaart terugvonden… maar toch waren we er uiteindelijk.. een half uur later, en 2 euro lichter.. wat is t toch n heerlijk land!

Maar dat is tot nu toe de enige kleine teleurstelling geweest.. verder is het allemaal super. Maar het zijn meestal de dingen die gebeuren, het slenteren over de straatjes die het meeste indruk maken. Gister was het niet de prachtige boeddha van 70m hoog die zoveel indruk maakte (al was die ook fantastisch!!) .. het was t feit dat we lichtelijk verdwaald waren en onverwacht bij een schitterende brug uitkwamen. Toen met een fietsje snel naar een andere ingang zijn gebracht zodat we toch op tijd waren. Het zijn de lieve chinezen die allemaal hun kinderen ‘dwingen’  om naar ons te zwaaien en hallo te zeggen. Het zijn de lieve oude mannetjes en vrouwtjes die heel diep in Nathalies ogen proberen te kijken, want blauwe ogen kennen ze niet. De onverwachte kleine dingetjes maken deze reis gewoon fantastisch, en we hebben nog zoveel voor de boeg. Straks onze derde lange treinreis van 14u, een dagje rust en dan komen we uit in het zuiden van China.. Heerlijk!

We blijven nog even lekker genieten.. en houden je op de hoogte!

x

Massage?

Huh? De telefoon? Wie belt in ons hotel op onze kamer? En dan ben ik blij dat ik me toch een beetje heb ingelezen. Ik kan me herinneren dat er in hotels naar kamers gebeld wordt om te vragen of je een massage wil… dus we nemen maar niet op. Ook onze tourguide John had ons gewaarschuwd…En dan nog een keer.. Nathalie en ik schrikken wakker.. telefoon? Alweer? Zal er dan toch niet echt iets zijn? Maar niemand weet dat we hier zijn dus niemand kan ons bereiken.. dus we trekken de stekker er uit en gaan lekker verder slapen.

Deze telefoontjes kloppen wel met wat we gezien en gehoord hebben de afgelopen 2 dagen in Xi’an. In de hotelkamer liggen naast de schone handdoeken, badmutsen, shampoo ook een leuke rekje met dingen die ‘Not for free’ zijn. Een spannender rekje waar ik redelijk verkeerde associaties bij krijg… condooms, zalfjes, eetbaar ondergoed voor dames en heren, ga zo maar door.

En het schijnt ook waar te zijn dat de hotels ook voor andere praktijken gebruikt worden en als je naar buiten kijkt zie je ook op elke hoek van de straat vrouwtjes lopen. Maar het rare is dat wij hen in het begin niet zagen als prostituees aangezien ze ‘gewone kleren’ aan hebben. Ze zijn zeker netjes verzorgd, maar zonder naaldhakken, korte rokjes enz…

Maar gelukkig hebben Nathalie en ik genoeg aan elkaar!

Mannen..

Ik was er al wel een beetje bang voor. Bang voor het moment dat Nathalie en ik elkaar aan zouden kijken en het niet zouden willen zeggen. Maar dat we toch moesten toegeven dat we mannen missen op reis. Een vriendje of een vader die ons bij kan staan… Maar het moment dat het kwam, was voor ons beide eigenlijk wel een verassing. Het was niet bij kaartlezen, koffers sjouwen, mannen van ons wegjagen, nee, dat gaat ons prima af.

Het probleem ligt m bij het afdingen, want dat kunnen we allebei niet en we kwamen er achter dat we daar altijd vriendjes en/of vaders voor hadden om ons daarbij te helpen. Want als wij leuke sjaaltjes zien waar ze 8 euro voor vragen, vinden we dat eigenlijk wel ok. En doen moeite om er dan 10 euro voor 2 voor te betalen en dat vinden we zelf best netjes… maar als het niet hoeft doen we het ook niet Als we bij de markt staan en ze vragen voor een zak gedroogde ananas (heerlijk!) 1.50 vinden we dat prima en bedenken we ons later dat we ook dat af hadden moeten dingen…

Maar het probleem is dat ik het gewoon niet leuk vind. Ik heb er een hekel aan en betaal liever teveel dan dat stomme afdingen. Ik vind het geen leuke gevoel, dat ik met al mijn geld niet ga geven wat ze willen hebben, vooral als ik het er voor over heb. Ik betaal liever te veel als domme toerist dan dat zij ’s avonds niks te eten hebben.. en ik weet dat het 99 keer het eerste is en dat zij alleen maar lachen als ik het volle bedrag betaal.. maar ach, jammer dan. Dan lachen ze maar…

Ik bedenk ook redenen om niet af te hoeven dingen. Ik stond in een winkel, zag een leuk jurkje maar in chinese maten. En ondanks Sonja Bakker, pas ik daar niet in . Maar ze zagen mij kijken en ze zei snel ‘ we make special for you, finished tomorrow’. Dat leek me wel wat, en voor 18 euro zou de volgende ochtend hetzelfde jurkje klaarliggen, speciaal voor mij gemaakt. Fantastisch, en daar had ik wel 18 euro voor over. En terwijl ze mij staat op te meten bedenk ik met dat ik er makkelijk 12 of 15 van had kunnen maken. Maar ik moets ook denken aan t vrouwtje dat mijn jurkje mag maken. Wie weet krijgt zij net wat extra’s omdat een toerist te dom is geweest om af te dingen… Maar eerlijk gezegd voel ik me liever een domme toerist die teveel betaalt, dan schuldig over het feit dat dat vrouwtje droge rijst moest eten omdat een gierige toerist niet voor een jurkje wil betalen….

Live from Xi’an

Nachttrein

Nachtmerries, paniekaanvallen, zweten…..dat gebeurde er als ik dacht aan de nachttrein….nou ja, niet helemaal maar ik verheugde me er ook niet echt op. We stappen om 17:00 door een knetterdruk treinstation in Beijing…geen AH-to-go maar gewoon echt duizenden Chinezen. En dan staat daar de trein, heeft wel wat weg van de Talis. We stappen in en meteen gaat er al een enorme golf van opluchting door me heen. Dit is niet zoals het op de weblog stond van een ander paar die de treinreis had gemaakt. De trein was schoon, met schone lakens, kussens, niet erg aangename lucht en kapotte airco…maar WOW wat was ik blij. Moet je voorstellen dat er 10 stapelbedden van 3 bedden hoog in een coupe staan op een rijtje. Tussen de bedden een flatscreen met Chinese tv-programma’s, TL-licht en veel heel veel Chinezen. Om 22:00uur wordt je geacht te gaan slapen want dan gaan alle lampen uit, op een klein ganglichtje na. En ik heb ook best wel lekker geslapen. Heb voor het bovenste bed gekozen, waardoor ik mijn lange benen over de bagagerekken kon draperen…inventief huh?! Hihi, zover dit stukje x Naat

Xi’an en groene taxi’s

De tweede grote stad op onze reis en ik moet zeggen het bevalt Yvet en mij hier stukken beter dan in Beijing. De mensen zijn hipper, vriendelijker, spreken beter Engels. De stad is schoner, kleiner en dus overzichtelijker. Tijdens onze eerste dag liepen Yvette en ik een park binnen en dat was echt super. Heel Xi’an was in het park te vinden voor zangles, waaierdansen(wow, zou het in Nl zo gaan doen), tai-chi, bellenblazen, wandelen, slapen, dammen, schaken en de lokale kermis. Echt prachtig om al die Chinezen jong-oud bezig te zien. Daarna naar de Islamitische wijk gelopen: helemaal super. Een geweldig straat met allemaal kraampjes op straat, eettentjes, spelende kinderen en ontzettend veel souvernierswinkeltjes….hebben we naar mijn gevoel uren rondgelopen en nog heerlijk gedroogd fruit gekocht. En toen met de taxi…….De taxi’s en zowiezo het verkeer in Beijing is een verhaal op zich. De straten of het nu 2-4-6-8-10baans wegen zijn het maakt niet uit. Je staat in de file(echt iets voor jou papa ) en de helft van de auto’s zijn groen…ofwel taxi’s. Vervoer met een taxi kost echt geen drol. Voor 1-2 euro zit je gemakkelijk een half uur in de auto. Als ze tenminste begrijpen waar je heen wilt, niet je proberen om ver te rijden, geen ongeluk maken of pech krijgen midden op de snelweg. Gelukkig niet allemaal zelf meegemaakt, maar komt regelmatig voor. Concluderend kan ik zeggen dat Xi’an zeker de moeite waard is om te bezoeken. Het is een stad met evenveel geschiedenis als Beijing: laatste stad van de zijderoute, oude keizerrijk…en dat merk je. En voor de dames, je kunt er prima shoppen!!

Tourist or no Tourist by Nathalie….;-)

Ja, dan ga je lekker met de Shoestring groep een hapje eten….de Peking Duck! Onze reisleider, die we uit gemak Johnny mogen noemen, stopt ons in de spotgoedkope Beijing-taxi en we rijden naar een heus circus. Niks knus en primitief ergens een hapje eten. Gezellig met z’n allen aan een ronde tafel met draaischijf eten en Jasmijn thee drinken. Nee, we moeten met de LIFT naar de 4e etage (afdeling voor de westerse toerist?) en worden naar een soort Chinese Refter gebracht met tl-licht en niet gezellig een stuk of 6 tafels, maar eerder 60 (oke, een beetje overdreven maar echt verschrikkelijk dus). We gaan aan een tafel zitten en krijgen allemaal lekkere gerechtjes voorgeschoten totdat er een kok aan tafel komt staan en de eend voor ons in kleine stukjes snijdt. Leuk om te zien, maar niet als 100 andere toeristen met je meekijken. Een ober laat vervolgens zien hoe je de eend moet eten: je pakt een soort pannenkoekje, doopt de eend in soort soja-saus stopt er ui bij en pakt het geheel in zodat je een mini “wrap” hebt. Het is echt super lekker, en heb er zeker van genoten. Maar de pret was toch echt wel minder door het hoge attractie gehalte.

Je bent een toerist, en ik voel me ook een toerist, maar wil er niet zo uitzien en zeker niet in een kudde achter een tourguide aanlopen. De Chineze spannen wat dat betreft echt de kroon, allemaal in dezelfde joggingpak en een rode pet, lopen ze achter het roze vlaggetje aan. Echt belachelijk…of ligt het gewoon aan hun cultuur en collectivistische gedachtegoed…ik weet het niet. Ik ben iig blij dat Yvette en ik allebei gisteren in een parkje op een bank kaartjes hebben geschreven/boekje hebben gelezen en gewoon op gingen in de omgeving…..alhoewel je natuurlijk een blanke Westerling blijft

Boeddhisme

Ik dacht wel wat te weten over Boeddhisme. En dat is waar, maar daar is ook alles mee gezegd. De manier waarop we gister in aanraking zijn gekomen met het Boeddhisme, die kant, daar wist ik niks van. Op bezoek bij de Lama Temple, volgens de Lonely Planet de meest kleurrijke tempel van Beijing, waar we heen moesten voordat we ‘tempelmoe’ waren. Dus gister, in de metro (wat een heerlijke ervaring, als enige westerling tussen zo veel chinezen, prachtig!) richting de Lama-tempel. Dat ging in 1 keer goed, dus ik durf weer hele discussies aan over vrouwen en kaartlezen want dat gaat perfect bij ons!

De tempel bestond uit ongeveer 20 kleine gebouwtjes, ieder met een chinees dakje, prachtige schilderingen, en niet te vergeten een prachtige boeddha binnen. De een nog groter, gouder of mooier dan de ander. (De grootste was wel 14m hoog, en van de mooiste waren we allebei sprakeloos!). Allemaal werden ze bewaakt door een monnik zodat er geen foto’s gemaakt werden. Maar soms waren ze drukker bezig met smsen op hun telefoon dan met de boeddha’s beschermen.. echte monnik? Geen idee!

En bij iedere boeddha stond een rij mensen te wachten om te bidden. Om samen met de stokjes wierook die ze buiten de tempel hebben gekocht in prachtige kleurrijke winkeltjes, te knielen en 3 stokjes wierook achter te laten. Het is een prachtig ritueel om te zien. Een ontzettend verschil met de kerkdienst die ik in Zuid-Afrika heb bijgewoond. Daar was het vol zang, hardop bidden, schreeuwen bijna, huilen, vol emoties en vol overgave. Hier was het ook vol overgave, daar ben ik van overtuigd maar op een volledig andere manier. In stilte, ingetogen maar ook zo mooi om te zien.

We zijn klaar voor de volgende puur chinese ervaring: de trein. We gaan zo onze eerste nacht-trein-rit maken.. een reis van 12u, door het landschap van China. We zijn ontzettend benieuwd.. en houden jullie op de hoogte!